| تبليغات | X |
در خلوت خود نشسته ام: ناگاه
مرگ می آید و گویدم برخیز
این جامه عاریت به دور افکن
وین باده جان گزا به کامت ریز
خواهم که مگر ز مرگ بگریزم
میخندد و میکشد در آغوشم
پیمانه ز دست مرگ میگیرم
میلرزم و با هراس مینوشم
آن دور،در آن دیار هول انگیز
بی روح،فسرده،خفته در گورم
لب بر لب من نهاده کژدم ها
بازیچه مار و طعمه مورم
سالی نگذشته استخوان من
در دامن گور،خاک خواهم شد
وز خاطر روزگار بی فرجام
این قصه دردناک،خواهد شد
ای رهگذران وادی هستی
از وحشت مرگ میزنم فریاد
بر سینه سرد گور باید خفت
هر لحظه به مار بوسه باید داد
از گور چه رو نگردانم؟
من عاشق آفتاب تابانم
من روزی اگر به مرگ رو کردم
از کرده خویش پشیمانم
نوشته شده توسط نارون