رویای عشق

در دو چشمش گناه میخندید

بر رخش نور ماه میخندید

در گذرگاه آن لبان خاموش

شعله ای بی پناه میخندید

     *نفسی*                                          شرمناک و پر از نیازی گنگ

                *روی*                                   با نگاهی که رنگ مستی داشت

                       * گونه ای*                     در دو چشمش نگاه کردم و گفت:

                                    * لغزید*              ((باید از عشق حاصلی برداشت))

سایه ای روی سایه ای خم شد             * بوسه ای*                        

در نهانگاه راز پرور شب                                          *  شعله زد*

نفسی روی گونه ای لغزید                                                    * میان*

بوسه ای شعله زد میان دو لب                                                        *دو لب*

نوشته شده توسط نارون

باد،پیچید در ترانه برگ
برگ،لرزید از بهانه برگ
هرکجا برگ خشک بود ا فتاد
باغ نالید و گفت:
                                    _((باد،مباد))

در شگفتم گناه باد چه بود؟
برگ،خشکیده بود،باد ربود
باد،هرگز نبود دشمن برگ
مردن برگ،دست باد نبود

زندگی ذره ذره میکاهد
خشک و پژمرده میکند چون برگ
مرگ، ناگاه میبرد چون باد
زندگی کرده دشمنی یا مرگ؟

                                            ناگه اجل از کمین بر آید که : منم!
                                                            ((خیام))

نوشته شده توسط نارون

کاش میدانستم چیست

                                      آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

من در آن لحظه که چشم تو به من مینگرد

            برگ خشکیده ایمان را

                                      در پنجه باد

رقص شیطانی خواهش را

                                     در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را

                                    در چشمه مهر

اهتزاز ابدیت را میبینم

پیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست

کاش میگفتی چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست...

نوشته شده توسط نارون

سلام عطر گیج کننده گلهای خوشبوی اواسط پاییزی.. چشم شیطون دور خوبی که... سراغی از ما نمیگیری مگه نه؟                                                                                                                     همین مهم است وگرنه آواره ای مثل من که سراغ گرفتن ندارد.....امشب اینجا باران آمد... حرف باران بود و من تصور میکنم اولین دروغ ناخواسته دنیا را کتاب های فارسی کلاس اول به ما گفتند...                    نوشته بود او در باران امد ... خودت قضاوت کن..آن روز که تو آمدی هوا صاف بود... تازه مهم تر اینکه تو نیامدی آن بیچاره ای که در آن هوای صاف دیگر نتوانست مانع رفتنت شود من بودم نه تو.. اینگونه نگاه نکن... چه منتی معلوم است که من منت روشنی آن چشم های بی مثال را تا آخر دنیا میکشم.. مهم این نیست که چه کسی اول آمد..مهم این است که چه کسی ادامه میدهد... چه کسی تا آخر میماند چه کسی زیر قولش نمیزند...                                                                                                    مهم این است که تو امدی.. بگذریم.. تازه حکایت کلاس اول همین یک دانه نبود..تکلیف دارا و سارا هم هیچ وقت مشخص نشد. هیچ کس نفهمید آنها واقعا چه نسبتی با هم دارند و دارا چرا باید حتما انارش را با سارا تقسیم میکرد؟ اصلا دارا به سارا انار داد؟ سارا چی؟ دست دارا را رد کرد یا انار را گرفت؟ و از همه مهم تر اینکه آیا این انار با آن انار شعرهای سهراب که سمبل عشق است ارتباطی داشت یا نه؟         

راستی چرا بابا آب داد مگر همیشه روزهای هفت یا هشت سالگی و بچگی هر چه میخواستیم نمیرفتیم سراغ مادر؟                                                                                                                میدانی من کلی فکر کردم.. گناه واژه مادر این است که سخت تر از بابا میتوان آن را نوشت...اما به یک نتیجه دیگر هم رسیدم...آن ها هیچ وقت توی املای کلاس اول سفر  را یادمان ندادند شاید میدانستند که بعضی چیزها مثل درد کشیدنیست نه نوشتنی...                                                                         و تو اولین کسی بودی که بعد از سال ها به من فهماندی که سفر چه واژه پرغصه و پرقصه ایست...        بگذریم..از اینها هم بگذریم..شاید مثل درس کلاس دوم دوستان جدید پیدا کرده ای که دیگر نه یادی و زنگی نه حرفی و درنگی ونه اشاره قشنگی.نمیدانم یک رنگی یا مثل غروبای رنگ پریده پاییز کم رنگی.   مهم نیست..هر چه به میل توست...من که نمیتوانم از دم سپیده تا آخر شب به ستاره ها بسپارم بیایند و انتشار رفت و آمد تو را بکشند..یادت هست یک شب به من قول دادی اگر باران نگیرد می آیی؟ باران گرفت... باور نمیکنی اما ذوق کردم که باز به حرف تو شد.گفتم حتما دلت نبوده بیایی مانده ای توی خجالت این چشمهای پر از التماس من...همون موقع یه آه از ناچاری کشیده ای و مرغ آمین هم همان دقیقه آهت را برده پیش خدا و بعد ابر و بعد هم باران. من فدای آن دل زلالت که هنوز حرفش از ژرفش پر نکیشده مرغ آمین پیش خداست تا آن را برساند..                                         اما..اما عجیب دوستت دارم.ساده دوستم نداشته باش اما نرو. من به همین دوست نداشتن و بی جوابی وسفر و نیامدن و ناز خریدن و سوختن و مردن و ماندن راضیم تو هم به همین راضی  باش                                                                               **** مریم حیدرزاده****

نوشته شده توسط نارون